Fyrstu
dýrin
Fyrsta hundinn minn eignaðist
ég um tvítugt, árið 1984 þegar
ég bjó í Torino
á Ítalíu. Raunar var ég svo
lánsöm að eignast þrjá hunda á
þessum tíma, tvo þýska fjárhunda
og yndislegan, en pínu óþægan blending.
Ég
hafði frá barnsaldri þráð að
eignast hund, en hafði ekki aðstöðu til þess
fyrr en ég flutti úr foreldrahúsum, enda
höfðu foreldrar mínir engan áhuga á
hundum eða öðrum gæludýrum.
Þeir
sættu sig þó við skjaldböku, páfagauk
og kött, enda hefði það líklega talist
ill meðferð á börnum að neita mér
alfarið um dýrahald, svo einlægur var áhuginn.
Mér
finnst börnin mín lánsöm að fá
að alast upp með hundum og er sannfærð um
að samskipti þeirra við hundana kenna þeim
ýmislegt sem ekki er hægt að læra í
skóla.
Sjálf
ráðgeri ég að búa með hundum
það sem eftir er ævinnar, því segja
má að hundlausa tímabilinu í lífi
mínu hafi lokið fljótlega eftir að ég
setti upp stúdentshúfuna í Verzlunarskóla
Íslands vorið 1983.

Unglingurinn Brynja með snæhvíta
gárann Tarzan sem bjó um árabil með
fjölskyldunni og var óvenju spakur. Hann var
ákaflega mannelskur og
undi sér best meðal heimilisfólksins. |

Samsöngur.
15 ára með læðunni Flugu sem ég
smyglaði inn á heimilið með
lygasögu um að læðunni yrði lógað
ef hún fengi ekki heimili. |
Ricco
eldri (þýskur fjárhundur)
Ricco
var gerðarlegur þýskur fjárhundur og ákaflega
góður varðhundur, auk þess að vera yndislegur
félagi.
Ricco hafði
aðsetur utandyra, eins og títt er um varðhunda
í einbýlishúsahverfum á Ítalíu,
og tók hlutverk sitt sem varðhundur mjög alvarlega.
Hann gætti bæði húss og íbúa,
og lét vita af öllum mannaferðum í nágrenninu.
Auk þess var hann ákaflega ljúfur fjölskylduhundur.
Ricco þjáðist
af alvarlegu mjaðmalosi og var svæfður fimm ára
gamall.
Ricco
yngri (þýskur fjárhundur)

Ricco
yngri á vaktinni sem varðhundur, en Cero gamli hvílir
lúin bein hægra megin.
Fjölskyldan var viðþolslaus og miður sín
eftir að Ricco eldri var svæfður og því
var ákveðið að fá aftur annan hund,
sömu tegundar.
Ræktandinn
átti einmitt hvolpa á þessum tíma,
svo það var auðsótt mál að fá
kátan, lítinn hvolp hjá honum. Hann fékk
sama nafn og sá gamli, sem ég tel, eftirá
að hyggja að hafi verið mistök.
Það
tók mig langan tíma að tengjast Ricco yngri,
því hann stóðst ekki samanburð við
hinn eldri. Ég áttaði mig síðar
á því að í raun ætlaði
ég unga hundinum að koma í stað hins gamla.
Vitaskuld var það ómögulegt, heimskulegt
og óskaplega ósanngjarnt, en ég gerði
mér ekki grein fyrir því á þessum
tíma. Smám saman urðum við Ricco yngri
ágætir félagar, þ.e. eftir að
ég sætti mig við að hann væri ekki
gamli hundurinn, heldur annar einstaklingur.
Blendingurinn
Cero
Blendingshundurinn
Cero á gamals aldri. Hann lifði til 17 ára
aldurs og eignaðist talsverðan fjölda afkvæma,
nágrönnum okkar
til mikils ama.
Hvíti og brúni blendingurinn Cero var óskaplega
ljúfur, handónýtur varðhundur, en þeim
mun betri félagi og fjölskylduhundur, þegar
honum hugnaðist að hlýða.
Á
þeim 17 árum sem hann lifði gerði hann
nágrönnum okkar oft gramt í geði með
því að para tíkurnar þeirra, en
þefskyn hans var með ólíkindum þegar
lóðatíkur voru annars vegar. Þeir voru
ófáir blendingarnir sem komu í heiminn
í hæðum Torino-borgar og nágrenni á
æviskeiði Cero.
Vissulega
hefði átt að gelda Cero á unga aldri,
en húsbóndanum á heimilinu þótti
sú tilhugsun ómöguleg og fyrir vikið
varð Cero margra hvolpa faðir, tíkareigendum
í hverfinu til mikillar armæðu.